این پژوهش با هدف پیش بینی فرسودگی زناشویی بر حسب سبک های حل تعارض و انتظارات زناشویی در زنان متأهل شهر اصفهان انجام گرفت. جامعه ی این پژوهش شامل کلیه زنان متأهل با مشکلات زناشویی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اصفهان بود. از میان آن ها 209 زن متأهل به روش نمونه گیری داوطلبانه انتخاب شدند. شرکت کننده ها مقیاس فرسودگی زناشویی پاینز و پرسش نامه های سبک های حل تعارض و انتظارات زناشویی تکمیل نمودند. داده ها با استفاده از تحلیل رگرسیون چند متغیری و (روش گام به گام) و نرم افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج نشان داد که سبک های حل تعارض یکپارچه و مصالحه پیش بین های منفی و سبک حل تعارض ملزم شده پیش بین مثبت معنادار فرسودگی زناشویی هستند و انتظارات زناشویی در پیش بینی فرسودگی زناشویی نقشی ندارد. بنابر این می توان نتیجه گیری کرد سبک های حل تعارض نسبت به انتظارات زناشویی در پیش بینی فرسودگی زناشویی نقش دارند.

هدف: این پژوهش با هدف مقایسه واکنش افراد متاهل، به تعارض زناشویی در طول سه نسل اخیر زنان و دو نسل اخیر مردان انجام شد. روش: پژوهش حاضر، از نوع مطالعه کیفی بود و جامعه آماری آن، کلیه افراد متاهل متعلق به سه نسل از ساکنین تهران در سال 1392 بودند. نمونه گیری، در دو مرحله و به صورت در دسترس و هدفمند انجام شد. داده های پژوهش از طریق مصاحبه عمقی با 9 نفر در هر گروه نسلی (نسل اول، دوم و سوم زنان و نیز نسل دوم و سوم مردان) که جمعا شامل 45 نفر بودند، به دست آمد. این مصاحبه ها در گروه زنان، با مراجعه به محل زندگی و در گروه مردان، به صورت تلفنی انجام گرفت. سپس داده ها با روش تحلیل محتوا کدگذاری شدند. یافته ها: در این پژوهش، اطلاعات از طریق مصاحبه با 9 دختر، 9 مادر و 9 مادربزرگ جمع آوری شد که میانگین سنی این سه گروه به ترتیب 27، 49 و 71، انحراف معیار سنی آن ها به ترتیب 2.5، 4.7 و 6.1 و دامنه تغییرات سنی آن ها به ترتیب 6، 14و 20 بود. هم چنین فرآیند مصاحبه با 9 پسر و 9 پدر نیز صورت گرفت که میانگین سنی این دو گروه نسلی 28 و 45، انحراف معیار آن ها 1.2 و 6.3 و دامنه تغییرات سنی آن ها 4 و 19 بود. پس از تحلیل داده ها، میزان اجتناب از تعارض در نسل دوم، بیش تر از نسل سوم مشاهده شد. هم چنین مردان اجتناب کم تری را در مقایسه با زنان در طرح موضوعات تعارض برانگیز گزارش کردند. نتیجه گیری: به نظر می رسد که عواملی مانند تفاوت سنی، چرخه زندگی و تفاوت در استاندارد های افراد، بر نوع رفتار آن ها در حین تعارض زناشویی اثرگذار است.

تعارضات والدین با یکدیگر و نحوه برخورد والدین با فرزندانشان، در زمینه مطالعه رفتارهای انحرافی در جوانان از اهمیت زیادی برخوردار است. این مقاله به بررسی این تعارضات و اثر آنها بر رفتارهای بزهکارانه جوانان پرداخته است. در این پژوهش جهت تنظیم چارچوب نظری از نظریه های کنترل اجتماعی و رویکرد تعامل اجتماعی استفاده شد و با روش پیمایشی انجام گرفت. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه خودگزارشی بود. محل جمع آوری داده ها شهر شیراز و نمونه مورد مطالعه 1035 دانش آموز دختر و پسر مشغول به تحصیل در سال تحصیلی 88-87 بوده است. جهت انتخاب نمونه از روش نمونه گیری تصادفی چند مرحله ای استفاده شده است. جهت تحلیل آماری و آزمون فرضیه ها از روش های آماری آزمون T، تحلیل واریانس، ضریب همبستگی و رگرسیون چند متغیره استفاده شد. نتایج بدست آمده نشان دادند که رابطه معنی دار مثبتی بین متغیرهای تعارضات والدین، تعارض والدین با فرزندان در خانه و خارج از آن با بزهکاری نوجوانان وجود داشته است. همچنین، رابطه معنی دار معکوسی بین میزان دلبستگی خانوادگی و بزهکاری نوجوانان وجود داشت. مدل پژوهش با دو متغیر تعارضات والدین با فرزندان در خانه و دلبستگی فرزندان به خانواده بر روی هم 20 درصد از تغییرات متغیر بزهکاری نوجوانان را تبیین می کنند.